Je moet weten dat ik al sinds mijn tienerjaren een fascinatie heb voor spullen van vroeger. Denk aan servies, vazen, bloempotten, glaswerk, curiosa en meubels die tussen de jaren ’10 en ’70 zijn vervaardigd. Ze noemen deze liefde ook wel retrofilie.

Ik weet nog goed wat mijn eerste aankoop was. Ik denk dat ik 12 jaar oud was en op een rommelmarkt in Sporthal Hoogvliet een oranje plastic ring uit de jaren ’70 vond, waar een echte mier in zat, wat altijd leuk voer voor discussie gaf. Thuis noemen we hem nog steeds liefkozend de ‘Jurassic Park ring’. Ik draag hem nooit meer, maar het is een aardig souvenir om me te herinneren aan het begin van mijn fascinatie voor niet alledaagse dingen.

Dit soort objecten uit vervlogen tijden trekken me aan omdat ze vaak mooie organische lijnvoering bezitten en ze duidelijk met veel liefde voor detail zijn gemaakt.

Verder zal er wellicht enige vorm van herkenning in zitten. In mijn woonkamer verzamel ik deze objecten onder andere in een grote vitrinekast en ik fantaseer wel eens dat alles wat ik daarin verzamel, objecten zijn die in andere tijdlijnen ook aan mij zijn verbonden. Mijn kast als knooppunt van mijn parallelle levens 🙂

De staat van de wereld

Omdat mijn liefde voor deze objecten diep gaat komt er eens in de zoveel tijd de wens omhoog om hier meer mee te doen. Geen idee in welke vorm, maar gewoon bezig zijn met dit soort objecten geeft mij zoveel plezier en energie en dus blijft dit aan me trekken. Dat dit op dit moment weer duidelijk boven komt borrelen heeft voor mij persoonlijk denk ik ook te maken met de staat van de wereld.

Waar de realiteit met de dag gekker lijkt te worden en ik zoekende ben naar hoe ik me hiertoe moet verhouden, heb ik steeds vaker de behoefte om mijn wereld klein te maken.

Ik bedoel daarmee niet dat ik wegkijk voor de ellende in de wereld, want dit aankijken zorgt juist voor transformatie, maar me soms beseffen dat de wereld is zoals ie is en plezier vinden in dat wat er nu in mijn eigen wereld is, helpt mij in ieder geval om me staande houden.

Het doen van vintage vondsten geeft mijn dagelijks leven kleur en het brengt kleine vonkjes van licht. Ja, ook dat mag er zijn. Juist.

Plezier vinden in dat wat er nu in mijn eigen wereld is, helpt mij staande te houden.

En dat is de fase waar ik nu in verkeer. Er komen teveel vondsten op mijn pad om te negeren en er niet van te genieten. Het roept me.

Want sinds ik mijn Rosenthal radar heb geactiveerd kom ik dit servies overal tegen, samen met andere bijzondere stukken. Voor het eerst in mijn leven ben ik vondsten aan het kopen om deze ook te verkopen op Etsy. Niet in grote getalen, maar gewoon wanneer het op m’n pad komt.

Het is leuk om daarmee kleine winstjes te maken en het geeft me veel voldoening dat deze mooie objecten weer een plek krijgen bij mensen die ze – net als ik – ook zo waarderen. Want dat is het met spullen. Spullen hebben in de kern geen betekenis. Ze hebben betekenis om de rol die je ze geeft in een leven.

Mag je er daarom naar verlangen in een wereld waar van alles aan de hand is?

Ik vind van wel.

Kijk, spullen kunnen nooit de rol spelen waarbij ze voorzien in onze belangrijkste levensbehoeftes, ze voorzien ons niet van voeding, ze knuffelen niet terug, je kunt er geen diep gesprek mee voeren en als je je status af laat hangen van je spullen zijn spullen wel het laatste wat je werkelijk nodig hebt.

Ook als je kijkt naar hoe wij omgaan met grondstoffen ben ik zeker geen voorstander van massaproductie en winkels zoals de Action en Temu. Wat van hun assortiment zal over 100 jaar nog met trots worden doorgegeven in families?

Maar spullen spelen wel zeker een rol in het bijdragen aan welzijn. Denk er maar eens aan hoe eenzaam een huis zonder kunst aan de muur en decoraties op de planken voelt.

Of ik me op me gemak voel in een ruimte hangt voor een belangrijk deel af van de spullen waarmee het gedecoreerd is. Ik boek liever een met zorg ingerichte Air BnB met persoonlijke spullen dan een onpersoonlijke hotelkamer.

Ik boek liever een met zorg ingerichte Air BnB met persoonlijke spullen dan een onpersoonlijke hotelkamer.

Juist nu het in de buitenwereld zo’n chaos is, heb ik behoefte aan het gezellig maken van mijn huis, zodat we in ieder geval thuis een plek hebben waar het fijn is om te zijn, omdat we ons omringen met spullen die een warm en geborgen gevoel geven. Ik denk dan aan mijn heerlijke wollen deken uit de jaren ‘70 waar ik ’s avonds onderkruip, m’n roze glazen Art Deco schaal die altijd gevuld ligt met voedzaam eten en m’n handmaakte keramieken kaarsenkandelaar in de vensterbank, waar ik bijna dagelijks een kaarsje in brand.

Wij mensen zijn gevoelswezens en spullen hebben nou eenmaal impact op ons gevoel. Spullen herinneren ons aan fijne momenten. Spullen geven ziel aan ruimtes. Hun vormen en texturen maken aanspraak op ons onderbewuste, wat feilloos aangeeft wanneer we een connectie ervaren met een object. En dat is wat mij fascineert.

De liefde die ik heb voor beeld maken, herken ik ook wanneer ik me verbind met spullen van vroeger die me aanspreken. Ieder object is een visuele uiting van een verhaal over het leven. Het leven over de tijd waarin het gemaakt is, het leven van de persoon die het maakte en het leven van de mensen die het gebruikten.

Voor mij zit er veel diepgang in spullen waar zorg aan is besteed om ze levend te houden in deze tijd. In dat opzicht kan ik soms meer genieten van een bezoekje aan een eenvoudige kringloopwinkel dan aan een chique museum. De kringloop toont honderden verhalen over het dagelijkse echte leven en prikkelt mijn fantasie.

Hoe mijn eigen verhaal over mijn liefde voor deze spullen zal verlopen, ik heb geen idee. Ik laat me leiden door m’n lol en dat is genoeg. De tijd zal het leren.

Hoe is dit voor jou? Heb jij ook een bepaalde interesse waar je in deze tijd veel plezier uit haalt? Ik gun het je van harte, samen met mooie betekenisvolle spullen 😉

Liefs, Cora