De mentale vlucht die je weghoudt bij daadwerkelijk creëren

Ik val maar met de deur in huis. Ik had afgelopen maanden totaal geen drang om iets te creëren. Niet om te tekenen, niet om te schrijven hier op m’n blog of om iets te posten op social media. Laat staan m’n nieuwsbrief versturen.

Niet dat ik niets gedaan heb. Voor mijn klanten en projecten heb ik wel degelijk zaken neergezet. Maar mijn eigen vrije creatiestroom zat behoorlijk in het slop.

De reden? Een samenloop van omstandigheden.

Het overlijden van mijn schoonmoeder, wereldse en minder wereldse vraagstukken die me bezighielden en behoefte aan een time-out. Niet omdat ik niet wist wat ik te doen had, maar omdat een mens nou eenmaal niet op alle fronten tegelijk aanwezig kan zijn. Soms heb je op één vlak iets te doorlopen en draagt dat bij aan iets op een ander vlak. Alles heeft uiteindelijk connectie met elkaar.

Ik leefde afgelopen maanden vooral bij de dag en vertrouwde er maar op dat het tij op een gegeven moment zou keren.

De afgelopen twee weken begon er inderdaad weer iets te broeien. Het startte met frustratie en als iets me frustreert, is dat altijd een signaal wat ik serieus neem. Het frustreerde me dat ik voor de zoveelste keer in mijn leven mijn vrije werk aan de kant had geschoven en dat dat altijd het eerste is wat ik opzij zet als ik moet kiezen tussen dingen waar ik mijn aandacht aan besteed.

Blijkbaar de cyclus die ik keer op keer doorloop en waar ik iets in heb te leren.

Goed, dus het was me in ieder geval duidelijk dat ik het creatieproces weer op wilde starten. Ik startte met brainstormen over de vorm en wat ik dan precies zou gaan doen. De wildste plannen passeerden de revue en ik liet mezelf meeslepen in het vraagstuk hoe ik het allemaal behapbaar ging maken voor de buitenwereld. Tot ik besefte dat ook dat een soort van mentale vlucht was die me weghield bij daadwerkelijk creëren.

Wat zou ik willen doen als ik aan niemand verantwoording af hoef te leggen? Wanneer ik simpelweg creëer en dát documenteer, ook al is het misschien geen hapklaar verhaal?

Yes, dat was het! Hoe simpel kan het zijn? En hoe vaak ontnemen we onszelf kansen voor creatieve expressie omdat we het allemaal veel te ingewikkeld maken en veel teveel bezig zijn met de buitenwereld?

Ik heb maar één ding te doen en dat is mijzelf af te vragen waar ík plezier in ervaar om te creëren in het huidige moment. Gewoon creëren om het creëren en wel zien wat er van komt. Tot nu toe is dat altijd nog de meest vruchtbare manier in mijn leven geweest om bijzondere kunstwerken, inzichten en ontmoetingen tot leven te wekken. Het is de kompasnaald van mijn leven.

En ook al raak ik dus af en toe van m’n pad af, is er ergens een magnetisch veld wat me altijd weer terugbrengt naar dat innerlijke kompas, klaar om me weer terug te leiden.

Op dit moment is dat pad het opstarten met het weer maken van mijn intuïtieve tekeningen en iets compleet anders waarvan ik trappel om er binnenkort verslag van te doen. Geloof me, het heeft echt niks te maken met iets wat je tot nu toe op deze site kon vinden, en toch ook weer wel. Abonneer je onderaan deze pagina op m’n email updates als je dit niet wilt missen.

Tot gauw! Liefs, Cora